معجزه اطاق بازجویی و کابل

ماجرای بازجویی‌های سعد

(بخش اول)

رضا فانی یزدی

 ‏rezafani@yahoo.com 

لنگان لنگان وارد اتاق شد. پاهاش تا زانو باندپیچی شده بود. اسمش رو که پرسیدم، با لهجه ‏کردی گفت “سعد”.‏ ازش پرسیدم “چرا دستگیرشدی، اتهامت چیه؟”‏ گفت “آقا چی بگم! راستش رو که بخواهی هیچ کاره! بیگناهم.”‏و ادامه داد “اما شما هم اگر بزنی، هر چی بخواهی می‌گم: عضو حزب دمکراتم! عضو که نه، ‏یکی از رهبران حزب دمکرات هستم. معاون عملیاتی قاسملو بودم، در چندین عملیات شرکت ‏کردم … باز هم بگم؟ هر چی شما بخوای می‌گم. شما بگو من چه کاره‌ام، من چشمم کور! ‏قبول می‌کنم.”‏ همه با تعجب نگاهش می‌کردیم. اینجوریش رو دیگه تا حالا ندیده بودیم. تقریبا هم‌سن و سال ‏خود ما بود. ما رو هم تازه دو سه روزی بود از انفرادی آورده بودند توی این اتاق. ‏ به این اتاق‌ها می‌گفتند اتاق عمومی. اون وقت‌ها رسم واحد اطلاعات سپاه اینجوری بود که تا ‏اصل بازجویی‌ها تموم نمی‌شد به اتاق عمومی نمی‌آوردند، یا توی سالن با چشم‌بند رو به دیوار ‏می‌نشستی برای روزها و ماهها … و یا اگر مسئولیت بیشتری داشتی و یا کادر سازمانی ‏وحزبی بودی، تا بازجویی‌های اصلی تموم نمی‌شد، توی انفرادی می‌موندی. ‏ اتاق عمومی اما خودش نعمتی بود، حداقل چهار تا آدم دوروبرت بودن. از هم مهمتر دستشویی و ‏توالت سر اتاق بود و هر وقت که لازم بود می‌رفتی توالت. وقتی توی سلول بودی و یا با چشم‌بند ‏توی راهروهای سپاه رو به دیوار می‌نشستی حداکثر سه نوبت می‌رفتی توالت، قبل از اذان صبح ‏و ظهر و شب. چند دقیقه بیشتر نبود، معمول 7 دقیقه وقت داشتی که ظرفت رو بشوری، توالت ‏بری، اگه مسواک داشتی مسواک بزنی و سروصورتت رو هم آبی بزنی. بعد باید با همون صورت ‏خیس چشم‌بندت رو می‌زدی و برمی‌گشتی، یا باز رو به دیوار توی راهرو می‌نشستی، یا که ‏می‌رفتی توی تنهایی سلول انفرادی که بیشتر به گور می‌‌مانست. البته نباید بی‌انصافی کرد، از ‏گور کمکی بزرگتر بود، یک مترو چهل و پنج سانتیمتر در یک متر و هفتاد و پنج سانتیمتر. من که ‏قدم 178 بود، باید کجکی می‌خوابیدم. تفاوت دیگه‌اش این بود که 2 تا پتوی سربازی هم داشتی، ‏و یک لیوان پلاستیکی و یک کاسه روحی.‏ میگن توی گور که میری، عزرائیل شب اول نازل میشه و سوال و جوابت می‌کنه. فرق سلول ‏انفرادی اما اینه که بازجوت یا بازجوهات بعضی وقتها هر روز میان سراغت، نه یکبار و دو بار، ‏چندین بار. سوال و جوابشون هم یک کمی با عزرائیل فرق داره، نشنیدم که عزرائیل کابل و ‏دستبند داشته باشه. بازجوها از قرار که خیلی بی‌حوصله هستند، با اولین سوال می‌بندنت به ‏تخت و با کابل می‌افتن به کف پاهات. برای بازجوها دهانت کف پاهاته، از اونجا حرف‌هات رو ‏می‌کشن بیرون. بعضی وقتها حرفهایی می‌زنی که خود خدا و عزرائیل هم اگه اونجا باشند ‏باورشون نمیشه که موجودی رو که آفریدند چه کارهای عجیبی قادره که بکنه. سعد از همون ‏کارها کرده بود. مثلا از مشهد که محل اقامتش بود، توی کردستان با توپ 106 هلیکوپتر سرنگون ‏کرده بود! و بدون اینکه عضو حزب دمکرات باشه، معاون عملیاتی شادروان قاسملو شده بود. چه ‏کارها که از راه دور سعد نکرده بود. اون‌وقتها تازه اینترنتی هم در کار نبود که بگی در یک فضای ‏مجازی، مثلا سعد از مشهد، قاسملو از مهاباد، بشینن توی یک اتاق پالتاکی اینترنتی و نقشه ‏بکشن که چه بکنند.‏ سعد همه کارها رو روی تخت بازجویی کرده بود. کابل باز هم معجزه کرده بود و سعد هر چی رو ‏که بازجوش می‌خواست یا حتی آنچه رو که او هم انتظارش رو نداشت، با تفصیل و دقت تمام ‏داستان سرائی کرده بود. جوانی بود بیست و چهار یا پنج ساله، چهره‌ای گندمگون، قدی متوسط ‏با موهای سیاه، پاهاش البته تا کشاله‌های ران از شدت ضربات کابل از موهایش سیاه‌تر شده ‏بود. خیلی بانمک صحبت می‌کرد، لهجه شیرین کردی داشت که متاسفانه نمی‌شه روی کاغذ ‏تکرارش کرد. اما مطمئنم که تا آخر عمرم آواش در گوش من و بچه‌های دیگه ماندنی است، بجز ‏چند نفری از جمع ما در اون اتاق لعنتی که متاسفانه دیگر نیستند، حسین اهرابی‌نژاد از ‏مسئولین حزب رنجبران و داریوش مهدوی از بچه‌های سازمان مجاهدین از اون جمع یکی دو سال ‏بعد اعدام شدند.‏ یکی از همون روزها قبل از ناهار بود که یک‌دفعه در اتاق باز شد. چند تا بازجو به اتفاق حاج‌آقا ‏پورمحمدی که اون موقع دادستان انقلاب خراسان بود و بعدها شد جانشین و قائم مقام وزارت ‏اطلاعات و سال 67 هنگام قتل عام زندانیان سیاسی عضو هیات مرگ و حالا هم وزیر محترم ‏کشور کابینه آقای احمدی‌نژاد وارد اتاق شدند. اون موقع حاج‌آقا پورمحمدی مرتب به زندانش ‏سرکشی می‌کرد. هر دو سه هفته یکبار سری به سلول‌های انفرادی و اتاق‌های عمومی می‌زد ‏و مطمئن می‌شد که همه‌چی طبق روال ایشان است. تقریبا از جزئیات همه بازجویی‌ها خبردار ‏می‌شد.‏ چهارده پانزده نفری بیشتر توی اتاق نبودیم. بازجو شروع کرد بچه‌ها رو معرفی کردن. حاج‌آقا ‏خودش قبلا خیلی از ماها رو دیده بود و می‌شناخت. وقتی بازجو سعد را معرفی کرد، حاج آقا ‏نگاه عجیبی بهش کرد و با تعجب گفت “آها، پس سعد تو هستی! تو بودی که این‌همه آدم ‏بیگناه رو آوردی اینجا و به کتک دادی! خجالت نکشیدی اینقدر دروغ گفتی؟!”‏ سعد یک کمی مکث کرد، بعد نگاه کرد به پاهای باندپیچی شده خودش و گفت “حاج‌آقا، اگر خر ‏رو هم اینقدر بزنی، عربی حرف می‌زنه!”‏ یکی از بازجوها از جا دررفت و گفت “خفه شو! یعنی چی عربی حرف می‌زنه!”‏ سعد گفت “ببخشی آقا، عربی نه، انگلیسی حرف می‌زنه!”‏ و ادامه داد “حاج آقا، اگر شما هم به جای من بودی، هر چی این آقا می‌خواست، می‌گفتی!”‏ حاج‌آقا پورمحمدی گفت “مگه اینها از تو خواسته‌اند اینهمه بی‌گناه رو بی‌جهت بیاری و به کتک ‏بدی؟ چرا اینهمه مزخرف گفتی؟”‏ سعد گویا اون جور که خودش بعدا به تفصیل برای ما توضیح داد، خیلی‌ها رو آورده بود سپاه و به ‏قول حاج‌آقا به کتک داده بود. ماجرای سعد را در مطلب بعدی برایتان خواهم گفت.‏

پنجشنبه ۱۱ مرداد ۱۳۸۶‏  

http://politic.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/13751

 

ماجرای بازجویی‌های سعد

حکایت بی‌بی و حزب دمکرات کردستان

 (بخش دوم) 

رضا فانی یزدی

‏rezafani@yahoo.com 

چند ماهی بود آمده بود مشهد. آنطور که خودش می‌گفت گویا درقضیه پاوه که در حقیقت اولین درگیری بین ‏نیروهای کرد و سپاه و ارتش بود و چند ماهی بعد از پیروزی انقلاب اتفاق افتاد. برادر بزرگترش کشته شده بود.‏‎ ‎‏ ‏به اصرار مادر، سعد که در آن موقع معلم بود، کار و زندگی در کردستان را رها کرده و راهی مشهد شده بود. ‏مشهد به نظر او از آنجا که دورترین نقطه به کردستان بود و در پناه امام رضا از هر جنگی هم در امان بود، ‏بهترین پناهگاه به حساب می‌آمد. خلاصه آمده بود مشهد. یکی دو سالی زندگی کرده بود، پیکانی خریده بود و ‏مسافرکشی می‌کرد که با دختری مشهدی آشنا شده و با هم ازدواج می‌کنند. همسرش آنطور که خودش می‌گفت معلم ‏دبستان بود. سعد که از مال و منال دنیا زیاد بهره‌ای نبرده بود، پس از ازدواج شده بود داماد سرخانه. پدر زنش ‏مهربانی کرده بود و اتاقی به آنها داده بود که با هم زندگی کنند. سعد غیر از مسافر کشی با پیکان شخصی‌اش، ‏آنطور که می‌گفت، به بنگاه معاملاتی محل هم گاه گداری سرکی می‌کشید. به بنگاهی کمک می‌کرد برای نشان ‏دادن خانه‌های خالی، گاهی هم به قول خودش چای می‌آورده برای مشتری‌ها. از قرار، سعد خیلی‌ها را که در آن ‏بنگاه رفت و آمد می‌کردند، شناخته بود. ساکن محله پنجراه بودند. مشهدی‌ها پنجراه را بیشتر پنجراه بالاخیابان ‏می‌شناختند. یک کمی قدیمی‌ترها هنوز که پنجراه درست نشده بود، به اسم «میدان اعدام» می‌شناختند. میدان اعدام ‏جایی بوده که در قدیم آدمها را در آنجا در ملاء عام اعدام می‌کردند.‏

 خلاصه که در تمام این مدت که مشهد بود، خیلی‌ها را شناخته بود، از جمله تعدادی از بچه‌های کرد را که برای ‏خدمت سربازی به مشهد اعزام شده بودند. خودش می‌گفت از وقتی به مشهد آمده، دیگر هیچوقت از ترس به ‏کردستان برنگشته است.‏ چند روزی بیشتر نبود که با هم بودیم. همه را به جز یکی دونفری از انفرادی آورده بودند توی این اتاق. توی اتاق ‏تواب هم بود، هم علنی و هم مخفی. بازجویی‌های اصلی ما همه تمام شده بود. به همین دلیل هم حالا توی اتاق ‏عمومی بودیم. توی اون اتاق تقریبا همه ما شکنجه شده بودیم، بجز دو نفر. دو نفر دیگر اما از همه وحشتناک‌تر ‏شکنجه شده بودند، سعد و اکبر آقا.‏‏ داستان اکبرآقا را بعدا باید مفصل بنویسم.‏ سعد با اینکه تقریبا چندماهی بود که دیگر اصلا بازجویی نشده بود، اما هنوز تمام پاهاش تا کشاله ران سیاه بود. ‏کف پاهاش چندین پارگی داشت و بقول ما در زندان، گوشت اضافی بالا آورده بود. شکنجه یا بقول بازجوها ‏‏«تعزیر»، هزار روش داشت. اما کابل مرسوم‌ترین و بدترین شکل شکنجه بود. روالش این بود که معمولا بعد از ‏چند تا سوال توام با توگوشی و مشت و لگد، می‌بستندت به تخت، دمرو یعنی به شکم می‌خواباندندت روی تخت. ‏دستها از دو طرف باز شده وبه تخت بسته می‌شد و پاهات جفت پایین تخت. گاهی یک از بازجوها روی کمرت ‏می‌نشست که وقتی شلاق می‌خوری، خیلی نپری بالا. اگر دفعه اولت بود، که هنوز جوراب به پا داشتی، ‏جورابهات رو می‌کردند توی دهنت که صدات درنیاد. دفعات بعد دیگه نمی‌دونستی جوراب کی توی دهنته. گاهی ‏هم با دهان باز می‌زدنت. البته هر بازجویی ابتکار خودش را داشت. کابل‌ها هم اندازه‌هایش فرق می‌کرد. معمولا با ‏کابل کلفت شروع می‌شد. خاصیت کابل کلفت این بود که به شدت می‌کوبید و پاهات رو متورم می‌کرد. شصت ‏هفتاد تا که می‌خوردی، دیگه به قول بازجوها اندازه پاهات دوبرابر شده بود. بعضی‌هاشون که می‌خواستند کمی ‏نمک‌پاشی کنند، ازت می‌پرسیدند “شماره پات چنده؟” ‏می‌گفتی “چهل و یک.” ‏می‌گفت “برات می‌کنمش هشتاد!” ‏هشتاد البته شاید یک کمی اغراق بود، ولی براحتی بعد از اولین دور بازجویی حداقل می‌شد شصت. کفش‌هات رو ‏که معمولا قبلا گرفته بودند. تازه اگر هم که داشتی که پات نمی‌شد. دمپایی‌ها گرچه خیلی بزرگ بود، ولی بازهم ‏بعد از تعزیر، پات توی هیچکدام از آنها جا نمی‌شد. راستش، بدون دمپایی خیلی راحت‌تر بود. پوست پا از شدت ‏تورم آنقدر نازک می‌شد که اگر کاهی هم روی زمین بود و پات می‌رفت روش، فکر می‌کردی چاقو توی پات فرو ‏می‌کنند. لبه‌ی شلوارت که به بالای پات می‌خورد، مثل این بود که کسی می‌خواد با تیغ پوست پات رو پاره کنه. ‏حالا بعد از اینکه پوست پات با کوبیدن کابل‌های کلفت حسابی متورم و نازک شده بود، نوبت می‌رسید به کابل ‏باریک. کابل باریک معمولا پاهات رو پاره می کرد. وقتی بارها و بارها روی پارگی‌ها می‌زدند، و باز دوباره ‏پارگی ایجاد می‌شد، دیگر خیلی سخت بهبود پیدا می‌کردی و یک لایه جدید گوشت از وسط پارگی‌ها می‌زد بیرون ‏و سطح کف پا با تکه‌های گوشت اضافی از حالت معمولی آن خارج می‌شد. این رو ما می‌گفتیم گوشت اضافی ‏آورده. تصور کن همیشه کف کفش‌هات یک تکه چوب یا سنگ یا پارچه لوله‌کرده‌ای باشه، چه احساسی داری؟ پات ‏که گوشت اضافی میاره، همونجوریست. باید عملش کنی و گوشت‌های اضافی را برداری تا پاهات بشه مثل پاهای ‏قبلی. البته رد و جاش معمولا تا سالها و گاه برای همیشه باقی می‌مونه. چند جا از کف هر دو پای سعد، گوشت ‏اضافی آورده بود. بخاطر همین هم وقتی راه می‌رفت، هنوز می‌لنگید. ‏ شب ساعت هفت یا هشت بعد از ظهر بود که ریخته بودند توی خونه‌شون و دستگیرش کرده بودن. می‌گفت زنش ‏هر چی گریه می‌کرد که چی شده، به کجا می‌بریدش، جوابی نداده بودند. می‌گفت پدرزنش خیلی ترسیده بوده ولی ‏هیچی نمی‌گفته و فقط موقع رفتن نگاهش پر از وحشت بوده، اما کاری نکرده بود. ‏ سعد را مثل همه بچه‌ها که آن زمان می‌گرفتند، انداخته بودنش توی ماشین. اونوقت‌ها رسم بود که اگر توی خیابون ‏بودی، یکدفعه یکی دو تا ماشین که معمولا هر کدوم چهارتا سرنشین داشت، می‌ریختند سرت. معمولا یک کیسه یا ‏پارچه‌ای می‌کشیدند روی سرت و می‌انداختندت توی ماشین. می‌نشوندندت وسط دو سرنشین عقب. سرت رو با ‏زور و فشار می‌دادند لای پاهات که بیرون رو نبینی و از بیرون هم دیده نشی. بعد بی‌سیم‌هاشون صدا می‌کرد که ‏‏”سوژه دستگیر شد.” هر سوژه‌ای اسمی داشت. یکی “سبیلو” بود، یکی “عینکی”، دیگری “موسرخه”. هر کدام ‏از ماها اسمی داشتیم. یادم نیست که سعد می‌گفت چه اسمی براش گذاشته بودند. اگر تو خونه هم دستگیر می‌شدی، ‏خیلی فرقی نمی‌کرد. از لحظه‌ای که از خونه می‌بردنت بیرون، همان رفتار تکرار می‌شد. سرت را می‌پوشاندند و ‏با توسری و مشت مجبور می‌شدی سرت را پایین نگه داری. حرفی هم نباید می‌زدی، تا می‌رسیدی به بازداشتگاه. ‏گاهی ساعتها منتظر می‌شدی تا اولین بازجو به سراغت بیاد و بازجویی‌ات شروع بشه. گاهی هم از همان لحظه ‏ورود، راست می‌بردنت توی زیرزمین.‏‏ زیرزمین همون جایی بود که بازجوها معجزه می‌کردن. ‏ سعد که دیگه طاقتش طاق شده بود، و تحمل ضربات کابل و مشت و لگدها را نداشت، به قول خودش شروع کرده ‏بود به «اعتراف». اول از همه پذیرفته بود که عضو حزب دمکرات کردستان است و در مشهد مخفی شده. شکنجه ‏که ادامه پیدا کرده بود، به اصرار بازجو که گفته بود “آمدی برای تماس!” ‏پذیرفته بود که “آره، آمدم برای تماس.” ‏حالا نوبت سعد بود که باید از قرارهایش در مشهد پرده برمی‌داشت. طبیعی بود که باید از بچه‌های کرد شروع ‏می‌کرد. چند تا از همان سربازهای مامور خدمت در زندان مشهد رو به عنوان “عضو حزب دمکرات” معرفی ‏کرده بود. چند روز بعد، همه آنها را یکی یکی با سعد در حالیکه به شدت شکنجه شده بودند، روبرو می‌کنند. سعد ‏می‌گفت گریه می‌کردند و می‌گفتند “چرا دروغ گفتی! ما چه رابطه‌ای با تو داشتیم؟ ما که اصلا نمی‌دانستیم که تو ‏عضو حزب دمکرات هستی.” ‏ سعد که از دیدن آنها بشدت متاثر شده بود، به بازجو گفته بود که دروغ گفته و آنها اصلا هوادار یا عضو حزب ‏دمکرات نبودند. حاج‌آقای رازینی که آن زمان حاکم شرع بود، سعد را به خاطر دروغی که گفته بود، محکوم به ‏هفتاد ضربه شلاق دیگر کرده بود. سعد روز بعد باز در بازجویی و زیر شلاق گفته بود که روز قبل دروغ گفته، و ‏آنها عضو حزب دمکرات هستند. نه تنها آنها عضو حزبند، که چند نفری از اهالی بنگاه را هم به عنوان عضو، ‏هوادار و یا کمک کننده مالی ردیف کرده بود. ‏ سعد را فردای آن روز دوباره با همه آنهایی که اسم برده بود، روبرو کرده بودن. سعد می‌گفت همه زاری ‏می‌کردند که “ما به تو چه کردیم!؟ چرا پاپوش برای ما درست می‌کنی! خدا از سر تقصیر تو نخواهد گذشت!” ‏بیشتر آنها کتک خورده بودند. سعد باز گفته بود که دروغ گفته، و برای خلاصی از شکنجه و کابل به دروغ به آنها ‏اتهام زده و حالا با گریه و زاری عذرخواهی کرده بود. دوباره حاکم شرع برای دروغش حکم شلاق داده بود. ‏اینبار سعد زیر شلاق از عملیات کردستان گفته بود. گفته بود که در چندین عملیات شرکت کرده. وقتی از عملیات ‏حرف زده بود، از تخت بازش کرده بودن که بنویسد. سعد هم از شدت خوشحالی و از وحشت بسته شدن به تخت و ‏آزار و شکنجه مجدد، تا توانسته بود نوشته بود. هر چه به فکرش رسیده بود، ممکن و ناممکن، همه را نوشته بود. ‏به نظر مثل فیلم‌های سینمایی می‌آمد: گفته بود نه تنها در چندین عملیات شرکت کرده، که حتی معاونت عملیاتی ‏قاسملو را داشته. با توپ 106 هلیکوپتر سرنگون کرده بود. نوشته بود با دست خودش با آرپی جی چندین تانک ‏شکار کرده بوده. خلاصه آنطور که خودش برای ما می‌گفت، هر چه را که در اخبار از فیلم‌های جنگ ایران و ‏عراق دیده بود، به اسم خودش در مقام فرماندهی عملیاتی حزب دمکرات در کردستان بر علیه نیروهای سپاه و ‏ارتش جا زده بود. ‏ نوشتنی‌ها که تمام شده بود، باز سعد بیچاره رفته بود روی تخت بازجویی برای تخلیه اطلاعات بیشتر. اینبار گفته ‏بود که میزان زیادی اسلحه با خودش به مشهد آورده و در باغچه منزل پدرزنش برای روز مبادا و عملیات حزب ‏در خراسان جاسازی کرده است. ‏ چندین ماشین سپاه ریخته بودند توی خانه آنها. شروع کرده بودند به کندن باغچه و کف حیاط. پدرزنش از وحشت، ‏عقلش نمی‌رسید که چکار باید کرد. او فهمیده بود که کار بدجوری بیخ پیدا کرده و سعد احتمالا در شرایط بسیار ‏بدی است. ولی جرات نمی‌کرده که حرفی بزنه. گویا ماجرا اصلا از پدرزن سعد شروع شده بود. پدر زن سعد که ‏این اواخر شاهد رفتار تند سعد با دخترش بوده، گویا برای اینکه سعد را کمی ادب کند، به سپاه تلفن کرده و بدون ‏ذکر نام خودش، سعد را به عنوان یک “کرد دمکرات فراری” معرفی می‌کند. یکی دوساعت نگذشته که چند ماشین ‏سپاه می‌ریزند توی خونه و سعد را می‌برند. حالا که پس از چند روز، کف خونه‌شون رو زیرورو می‌کنند، تازه ‏فهمیده که چه غلطی کرده! ‏ چند روز بعد، چند نفری از اهالی محل که به بنگاه رفت و آمدی داشتند و با سعد سلام و علیکی، و سعد در ‏اعترافاتش آنها را به عنوان عضو و هوادار حزب دمکرات معرفی کرده بود، از سپاه آزاد شدند و با دیدن پدر زن ‏سعد، به او و دامادش تف و لعنت می‌کنند. حالا دیگه پدرزنه فهمیده که واقعا چه غلطی کرده. با همه ترس و ‏وحشت، میره سپاه و میگه که حقیقت داستان چه بوده، و او بوده که تلفن کرده و سعد را دمکرات فراری معرفی ‏کرده. از سپاه و از خدا تقاضای بخشش می‌کنه. روش نمیشه چشم توی چشم سعد بیندازه. بازجوها هم هنوز مطمئن ‏نیستند که داستان واقعا همین بوده. هنوز به سعد نه با پدر زنش و نه با همسرش، ملاقات نمی‌دهند. ‏ سعد را باز می‌برند برای بازجویی. چندتایی کابل نخورده که باز دستش را تکون میده و میگه که باز حرف داره. ‏اینبار حسین‌آقا رو به عنوان رابط خودش با حزب در مشهد معرفی می‌کنه. بازجو که از قضا بعد از تحقیقات کامل ‏از محل و بنگاه، تقریبا زیروروی همه محل را در آورده بوده، از قبل می‌دونست که حسین آقا کیه. می‌زنه توی ‏سر سعد، که “پدرسوخته! چرا دروغ میگی!؟ حسین‌آقا بچه بازه و لات محله‌است. اون رو چه به حزب ‏دمکرات!؟”‏ باز سعد کتک می‌خوره، و اینبار سعد از بی‌بی یادش میاد. بی‌بی گویا پیرزنی است که رختشوی محله است و به ‏خانه پدرزن سعد رفت و آمد داشته. سعد برای خلاصی از کابل، بی‌بی را عضو حزب دمکرات می‌کنه. معجزه ‏اتاق بازجویی بود که بی‌بی، پیرزن رختشوی محله پنجراه بالاخیابان مشهد، آنکت عضویت حزب دمکرات ‏کردستان را از طریق سعد زیر کابل و توی اتاق بازجویی پر کرده بود. ‏ کفگیر سعد دیگه خورده بود ته دیگ. هرکی رو که می‌شناخت، آورده بود. ‏بقول خودش می‌گفت “کاش آقا بعضی از شماها رو می‌شناختم که اقلا سیاسی هستین و تا کتک می‌خوردین و ‏اطلاعاتتون تخلیه می‌شد، چند روزی فرصت استراحت داشتم.”‏ از شانس بدش، همه آنهایی رو که می‌شناخت، خیلی سریع معلوم می‌شد که هیچکاره‌اند. نه از باغچه حیاط ‏اسلحه‌ای پیدا شد، نه بچه‌های کرد مامور به خدمت سربازی در مشهد عضو حزب در آمدند، نه اهالی محل که با ‏سعد سلام و علیکی داشتند اعتراف به عضویت و یا هواداری کردند. پدرزنش هم که حالا آمده بود و می‌گفت که ‏همه چیز را دروغ گفته. عضویت حسین‌آقا و بی‌بی هم در حزب دمکرات دیگر آنقدر مضحک شده بود که بازجو ‏پرونده را بسته بود.‏ اما جالب بود که بعد از همه اینها، حاج‌آقای رازینی به همراه بازجو رفته بود توی سلولش و گفته بود “ما بالاخره ‏فهمیدیم که هر چی گفتی دروغ بوده. اما برای همه دروغ‌هایی که تا حالا گفتی، باید یکبار دیگر هفتاد ضربه شلاق ‏بخوری!” ‏سعد زده بود زیر گریه که “حاج‌آقا! توروخدا نزنین! هرچه گفتم راست بوده، و باز هم اگر بخواهید می‌نویسم.” ‏می‌گفت وقتی این رو گفتم، حاج‌آقا زد زیر خنده و گفت “ای پدرسوخته، همین الان هم باز دروغ گفتی! شلاقت شد ‏دوبرابر. حالا باید دو تا هفتاد تا بخوری.”‏ بعد از اون بهش ملاقات داده بودند. می‌گفت با زنش ملاقات کرده. پدرزنش هم آمده بوده ولی باهم حرفی نزدند. ‏می‌گفت “اگر علی‌آقا توی اتاق نبود، همچین می‌زدم توی دهنش که دندونهاش بریزه!” ‏علی آقا مامور ملاقات بود. ‏ بازجو بهش گفته بود “تا زخم پاهات خوب نشه، و سیاهی و کبودی پاهات از بین نره، اینجا مهمان ما هستی.”‏ یکی دوماهی توی اون اتاق با هم بودیم. چندین ماه بعد مارو بردند دادگاه و فرستادند زندان وکیل‌آباد. سعد را ‏هیچوقت بعد از آن ندیدم. بچه‌هایی که بعدا از سپاه آمدند بالا، می‌گفتند وقتی پاهاش خوب خوب شد، آزادش کردند.‏

‏ ‏15 آگوست 2007‏ 

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/13882